Vertrouwen, meer dan een woord

En bij reflexzonetherapie is dat misschien nog wel tastbaarder dan bij andere vormen van zorg. Je legt je voeten in andermans handen. Een lichaamsdeel dat je zelf vaak nauwelijks aanraakt, geef je over aan iemand anders. Dat vraagt iets. Niet alleen praktisch, maar ook emotioneel. Je voeten zijn je basis.

De mens achter de therapeut
Vertrouwen is er niet in de eerste plaats in een methode of een opleiding. Cliënten vertrouwen een mens. Iemand die luistert, die rust uitstraalt, die niet meteen oordeelt over wat er wordt verteld. Dat is iets anders dan vakkennis over reflexologie. Je mag ervan uit gaan dat deze aanwezig is.

Tijdens het gesprek met collega’s viel het woord vertrouwen vaak in combinatie met een ander woord: tijd. Tijd nemen om iemand te leren kennen. Tijd om uit te leggen wat je doet en waarom. Tijd om niet meteen door te gaan naar de volgende stap, maar even te wachten tot iemand er klaar voor is. Dat klinkt vanzelfsprekend. Maar in de praktijk is het vaak het eerste in de zorg dat wegvalt als het druk wordt.

Voeten als ingang
Waarom raakt het juist via de voeten zo persoonlijk? Misschien omdat voeten zelden worden gezien, ondanks dat ze je de hele dag dragen, maar je denkt er pas aan als er iets pijn doet. Iemand die zijn voeten aan een therapeut toevertrouwt, doet dus iets dat verder gaat dan alleen “ik wil behandeld worden.” Het is een vorm van je kwetsbaarheid laten zien.

En precies daar zit de paradox die reflexologie zo interessant maakt: het lichaamsdeel dat het minst aandacht krijgt, is volgens de reflexologie-theorie verbonden met het hele lichaam. Alle organen en systemen zijn terug te vinden in specifieke zones op de voet. Wetenschappelijk gezien nog geen volledig bewezen feit, maar dat is het uitgangspunt waarmee bij reflexzonetherapie wordt gewerkt. Een uitgangspunt dat soms cliënten verrast, of zelfs een beetje onzeker maakt. Mag dat? Werkt dat zo.

Wanneer geeft iemand je vertrouwen?
Dat is de vraag die bij de collega´s bleef hangen, en eigenlijk bij ons allemaal als je er zo over nadenkt. Vertrouwen geef je niet aan iedereen, en al helemaal niet automatisch. Het wordt gegeven op basis van iets, een eerste indruk, een manier van praten, het gevoel dat er geen haast is, eerdere ervaringen.

Wat opvalt: vertrouwen wordt zelden gegeven om wat er gezegd wordt. Het wordt gegeven om hoe iets wordt gezegd. De toon, het tempo, de ruimte die er is voor een vraag of een stilte. Cliënten voelen vaak al binnen de eerste paar minuten of ze zich op hun gemak gaan voelen, nog voordat er ook maar iets is uitgelegd over de behandeling zelf.

Vertrouwen in je eigen lichaam, dat kun je terugkrijgen
Er is nog een laag aan vertrouwen die minder wordt besproken, maar die in de praktijk vaak het zwaarst weegt: vertrouwen in je eigen lichaam. Mensen die langere tijd met klachten lopen, raken dat vertrouwen soms kwijt. Spanning wordt normaal. Vermoeidheid wordt iets waar je niet meer naar luistert. Het lichaam geeft signalen, maar die signalen worden vaag, of ze worden genegeerd omdat er geen tijd of ruimte voor is.

Reflexzonetherapie stelt geen diagnoses en behandelt geen ziektes. Wat het wél kan doen, is ruimte maken om weer te voelen wat er is, zonder daar meteen een waardeoordeel aan te hangen. Voor iemand die het contact met zijn eigen lichaam is kwijtgeraakt, kan dat al iets in gang zetten. Niet als wondermiddel, maar als een eerste stap terug naar zichzelf.

Niet elke VNRT-therapeut werkt overigens op dezelfde manier of met dezelfde technieken — het vak kent verschillende benaderingen, en dat is maar goed ook, want niet iedere cliënt heeft hetzelfde nodig.

Vertrouwen geven aan een ander, en het ontvangen, is nooit vrijblijvend. Het vraagt iets — en het geeft iets terug.

Misschien vind je dit ook handig om te lezen!